Τα κουμπιά και το κρυφό τους νόημα

Σκέφτηκα λοιπόν πώς επιβάλλεται να γράψω κάτι για τα κουμπιά. Γιατί τα κουμπιά δεν είναι απλά χρηστικά ή διακοσμητικά αντικείμενα που στολίζουν ή “εξυπηρετούν”, είναι πολλά παραπάνω! Και δε μιλάω για τα είδη, τα μεγέθη, τα σχήματα, τα υλικά και την ποικιλία όλων αυτών των χαρακτηριστικών τους, αλλά για το βαθύτερο νόημα που τους προσδίδουν όλα τα παραπάνω.

Ως ειδική “Κουμπολόγος” λοιπόν θα αναφερθώ σε κάποιες βασικές κατηγορίες και είδη:

Είναι λοιπόν τα κουμπιά τα μεγάλα, τα σχεδόν υπερμεγέθη, τα εντυπωσιακά που, πάνω στο ρούχο που είναι ραμμένα, βρίσκονται για να κλέψουν την παράσταση, να ανατρέψουν τις ισορροπίες, να πουν: “το ρούχο φτιάχτηκε για μένα και όχι εγώ για το ρούχο” κάτι σαν: “γι΄αυτό φτιάχτηκε ο κόσμος-για να γεννηθώ εγώ”. Αυτά τα κουμπιά ή τα λατρεύεις ή σού κάθονται στο λαιμό από την αρχή. Πάντως σίγουρα “λειτουργικά” δεν τα λες, δεν περιμένεις να κάνουν απαραίτητα τη δουλειά για την οποία προορίζονται, αλλά κάποια δουλειά θα κάνουν: θα τραβήξουν βλέμματα, θα κοπανηθούν δεξιά-αριστερά και θα “κάνουν θόρυβο”, θα δώσουν αφορμή για συζητήσεις, για γνωριμίες, για αψιμαχίες ίσως, είναι πάντως τα Κουμπιά-πρωταγωνιστές!

Κουμπιά μεταλλικά, κουμπιά υφασμάτινα, κουμπιά ρετρό σε διάφορα σχήματα, χρώματα και μεγέθη.
Κουμπιά μεταλλικά, κουμπιά υφασμάτινα, κουμπιά ρετρό σε διάφορα σχήματα, χρώματα και μεγέθη.

Είναι έπειτα τα κουμπιά τα κλασσικά, τα κουμπιά “εγγύηση”. Από καλό υλικό, γερά, στέρεα, δεν παθαίνουν τίποτα στο πέρασμα του χρόνου, όσο κι αν κουμπώσουν και ξεκουμπώσουν, όσο κι αν πλυθούν σε πλυντήρια, πιεστούν από δάχτυλα σε σφιχτές κουμπότρυπες, αυτά τα κουμπιά αντέχουν! Δεν είναι εντυπωσιακά όπως τα προηγούμενα αλλά είναι αξιόπιστα. Τα βλέπεις και ξέρεις τι παίρνεις, τι να περιμένεις, πώς θα συμπεριφερθούν. Ξέρεις επίσης πως με το πέρασμα του χρόνου δεν θα χαλάσουν, ίσα-ίσα οι τριβές θα τα λειάνουν και θα γίνουν ακόμα πιο ευχάριστα, πιο οικεία, πιο συνεργάσιμα.

Μικρά, χαριτωμένα κουμπάκια σε παλ αποχρώσεις.
Μικρά, χαριτωμένα κουμπάκια σε παλ αποχρώσεις.

Όλοι έχουμε σκύψει με τρυφερότητα πάνω από κάτι κουμπάκια μικρούτσικα, γλυκούτσικα, σε παλ συνήθως χρωματάκια, σαν καραμελίτσες, σε σχήματα χαριτωμένα, καρδούλες, μαργαριτούλες, λίγο πομπέ, φιλ-ντισένια ή σαν από γυαλί. Αυτά τα κουμπάκια στολίζουν συνήθως κάτι ρετρό, λεπτά πουκαμισάκια κι όλο από κανένα μένει κατά λάθος ξεκούμπωτο ή ξεκουμπώνεται υπό… πίεση το καημένο (είναι μικρό, αδύναμο κι εύθραυστο, βλέπετε)  και βοηθάει σε μοιραίες αποκαλύψεις γιατί όσο αθώα φαίνονται άλλο τόσο σκανταλιάρικα είναι αυτά τα γλυκούλια…

Κάποια κουμπιά από την άλλη πιστεύουν πως είναι πολύ παραπάνω από κουμπιά. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τα κουμπιά πρωταγωνιστές, δεν φωνάζουν απαραίτητα, δεν κομπάζουν, αλλά σού λένε: “…κοιτά εγώ για άλλα προοριζόμουν δεν είμαι ένα απλό χρηστικό κουμπί, εγώ είμαι κάτι ιδιαίτερο περίτεχνο που χρειάστηκε φαντασία, τέχνη, μεράκι για να φτιαχτώ, είμαι κόσμημα σκέτο”. Από αυτά τα κουμπιά ποτέ δεν βλέπεις δύο ίδια μαζί. Είναι τόσο ξεχωριστά που πάνω από ένα δεν αντέχεις να δεις στο ίδιο ρούχο. Τα συναντάς πάντα ένα-ένα να τονίζουν το άνοιγμα μιας ντελικάτης μπλούζας, να στολίζουν μια μανσέτα, να στέκονται στην κορυφή ενός πουκαμίσου πάνω από άλλα απλά κουμπιά-υποτακτικούς.  Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα αυτά, ζουν συνήθως και μια δεύτερη ζωή σε έναν άλλο -συχνά- ρόλο. Γίνονται στοιχείο σε κάποιο κόσμημα, σε ένα κοκκαλάκι για τα μαλλιά ή σε κάποια όμορφη κατασκευή και πολύ συχνά με αυτό τον τρόπο δικαιώνονται, αναβαθμίζονται. Γιατί δεν είναι για τη σκληρή καθημερινή δουλειά τού “κούμπωνε-ξεκούμπωνε” είναι για να υπάρχουν ως αντικείμενο θαυμασμού, αισθητικός κυρίως κι όχι χρηστικός ο ρόλος τους.

Απλά κουμπιά που κάνουν όμως όλη τη δύσκολη δουλειά.
Απλά κουμπιά που κάνουν όμως όλη τη δύσκολη δουλειά.

φτιάχνονται κατά χιλιάδες αυτά τα γνωστά, κοινά, πλαστικά κουμπάκια σε ουδέτερα χρώματα, άσπρα, μαύρα, γκρι ή γαλάζια και τα βρίσκουμε συνήθως στα αντρικά πουκάμισα (καμιά δεκαριά μαζί)  σε πόλο μπλουζάκια, ή σε παιδικά ρουχαλάκια. Είναι σχεδόν ο ορισμός του κουμπιού. Κάτι σαν το κουμπί-εργάτης, βιομηχανοποιημένα τα ίδια, μαζικά, φτηνά να τα αγοράσεις, ε, κι αν χάσεις και κανένα δεν θα στεναχωρηθείς, θα βρεις ένα ίδιο να το αντικαταστήσεις. Πάνω τους βέβαια στηρίζεται όλη η δύσκολη δουλειά. Τραβιούνται στο παρασκήνιο χωρίς να θέλουν να ξεχωρίσουν αλλά δε σε προδίδουν ποτέ. Κάνουν το καθήκον τους ήσυχα κι αποτελεσματικά χωρίς πολλά λόγια κι απαιτήσεις. Αυτά με την ομοιομορφία τους και την βολική τους φύση αποτελούν τη στέρεη βάση της … Κουμπωτικής επιστήμης. Μέσα στο βάζο με τα κουμπιά που όλοι λίγο πολύ έχουμε στο σπίτι, αυτά είναι πάντα εκεί, περιμένουν στον “πάγκο” να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους όταν χρειαστεί.

Ο κατάλογος, φοβάμαι, δεν έχει τέλος. Να πω για τα μεταλλικά κουμπιά με τ’ ανάγλυφα σχέδια, να πω για τα υφασμάτινα που φτιάχνονται στην “κουμπομηχανή” (έχουμε και στο Κουμπί μια τέτοια και την αγαπώ!), να πω για τα κοκκάλινα που είχαν παλιά τα μοντγκόμερι παλτά και μοιάζανε σαν δόντια ζώου ή σαν βαρελάκια- ξεφεύγοντας από το κλασσικό κυκλικό  σχήμα…

Για να μην αρχίσω να λέω επίσης και για τις κουμπότρυπες και την ιεροτελεστία του… ξεκουμπώματος.

Δεν ξέρω γιατί αλλά νομίζω πως για όλους κάποια κουμπιά θα μείνουν για πάντα αξέχαστα. Επειδή ήταν ιδιαίτερα, επειδή κρέμονταν για χρόνια σ ένα χιλιοφορεμένο ρούχο που δεν θέλαμε να πετάξουμε, επειδή παίζαμε με αυτά με νευρικότητα και γνωρίζαμε δια της αφής κάθε τους λεπτομέρεια, επειδή τα χαζεύαμε με θαυμασμό στο βάζο της μαμάς ή επειδή σπάσαμε το δόντι μας ή γρατζουνίσαμε το μάγουλό μας καθώς τρέξαμε με φόρα να αγκαλιάσουμε τη γιαγιά πριν προλάβει να βγάλει το παλτό της. Ή μήπως επειδή τα κοιτούσαμε για καιρό επίμονα κι ελπίζαμε να μπορέσουμε κάποτε να τα δούμε να ξεκουμπώνονται

Κι εμείς άραγε τι σόι κουμπί θα ήμασταν αν είχαμε τη μοίρα αυτή να γεννηθούμε “κoμβία” σε αυτόν τον κόσμο;

Και λίγα extras για τους λάτρεις των κουμπιών

https://mermaidsden.com/blog/brief-history-of-buttons

Για μια ακόμη σύντομη ιστορία των κουμπιών με πολλές εικόνες

Το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο των Κουμπιών στα Πατήσια

Παραμύθια και βιβλία για κουμπιά

Το κουμπί και μια βελόνα – Ζωρζ Σαρή, Χρύσα Λαμπρακοπούλου

Εδώ κουμπιά… εκεί κουμπιά… μα πού πήγαν τα κουμπιά! – Μαρία Φαφαλιού, Στάθης Πετρόπουλος

Το κουμπίΕ. Γεωργάκη – Κόλλια, Α. Ιωαννίδου, Ρ. Ποζίδου. Εικ.: Δωροθέα Λούκρη

Το Κουμπί που κρύωνεΕυγένιος Τριβιζάς

Το επάνω κουμπίΣταυρούλα Παπαδοπούλου, Μαρία Χατζή

Το άλικο κούμπι Καλλιόπη Ζάχου, Σοφία Σαριδάκη

Το ΚουμπίΤασούλα Τσιλιμένη

Το κουμπίΓιώργος Δουατζής

Φτιάχνω με κουμπιά – Ζαμπίνα Λοφ *

Ο πόλεμος των κουμπιών – Λουί Περγκώ

Και η ομώνυμη ταινία που στηρίζεται στο παραπάνω βιβλίο 

*Ιδέες για κατασκευές με κουμπιά, φυσικά υπάρχουν άπειρες εκεί έξω. Επιφυλάσσομαι πάντως να επιστρέψω μ’ ένα αφιέρωμα με μια επιλογή των δικών μου αγαπημένων.

As the owner of a place called “Koumpi” (button in greek) I felt that I had to write something about the hidden meaning of buttons. Because as many the shapes, colors, materials of buttons are, such are their secret qualities: Some are born to be the protagonists where others pass inattentive, doing all the “dirty job”. Others appear tiny, cute and fragile but can be the source of many little scandals as they tend to unbutton themselves all the time. On the other hand there are the classic buttons, strong and accountable for what they are supposed to do, leaving room to some very special buttons, valuable and unique, playing mostly a decorative role.

The list can go on and on… and you, if you were a button what kind of button would you say you are?

Advertisements

Μια ξεχωριστή συνάντηση & πέντε δημιουργίες – εξώφυλλα για το μενού του Κουμπιού

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε το Κουμπί είχε γενέθλια, έκλεισε τα 4 χρόνια λειτουργίας του κι όπως κάθε χρόνο ήθελα κάτι ιδιαίτερο να συμβεί αυτή τη μέρα. Πέρυσι, για τα 3 χρόνια, οργανώθηκε με πολλή επιτυχία το κάλεσμα με τα μικρά έργα που εκτέθηκαν στο Κουμπί και πωλήθηκαν για να διατεθούν τα έσοδα στο ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ.

Φέτος σκέφτηκα κάτι πιο “μεταξύ μας”.

Νιώθω  πολύ περήφανη και τυχερή για τους συνεργάτες μου, που με τιμούν και με εμπιστεύονται με την φιλία και τη συμμετοχή τους στη ζωή και τη δραστηριότητα του Κουμπιού.

Συχνά στο Κουμπί φιλοξενούνται δημιουργοί που συμβάλλουν με την ποιότητα και το ταλέντο τους στην ποικιλία και την πρωτοτυπία των μηνιαίων προγραμμάτων. Για το γενέθλιο αυτό event απευθύνθηκα στους πιο τακτικούς και σταθερούς συνεργάτες που γνωρίζουν καλά το Κουμπί κι έχουμε πλέον με τον καιρό και φιλική σχέση. Έτσι ένιωθα πως είχα και το θάρρος να τους ζητήσω ένα μεγάλο “δώρο”.

Πρόκειται για πέντε κυρίες που ξεχωρίζουν με το ταλέντο τους και τη δημιουργικότητά τους κι επίσης με την ισχυρή παρουσία τους στα social media (συνδυασμός για τον οποίο εγώ νιώθω δέος). Στην παρέα είχαμε κι μία ακόμα “guest” συμμετοχή: την πολύ αγαπημένη φίλη από την Αθήνα Ιφιγένεια Ηλιάδου, καλλιτέχνη που θαυμάζω και πιστεύω πολύ.

Η ιδέα λοιπόν ήταν να μαζευτούμε για 3-4 ώρες στο εργαστήριο του Κουμπιού και η κάθε μία να δημιουργήσει με το δικό της στυλ και τεχνική ένα εξώφυλλο για τους νέους καταλόγους του Κουμπιού. Ο μόνος περιορισμός ήταν η διάσταση για να είναι όλοι ομοιόμορφοι. Επίσης είχαν όλες στο μυαλό τους πως, μια και δεν θα ήθελα να χρησιμοποιηθούν τα πρωτότυπα για να μην φθαρούν και για να μπορούμε να τα χαρούμε ως ζωντανά έργα στον χώρο του Κουμπιού, η κάθε δημιουργία καλό θα ήταν να μπορεί να σκαναριστεί για να τυπωθεί ως εξώφυλλο.

Για να το γιορτάσουμε καλύτερα και για να γίνει πιο “ευχάριστη” η παραμονή στο χώρο στήθηκε κι ένας μικρός μπουφές που ετοίμασα με πολλή χαρά.

dreamteam1
Οι δημιουργοί επί το έργον- η κάθε μια με την τεχνική και την έμπνευσή της.

Καταρχάς, πρέπει να πω πως ήταν πολύ ωραίο να τις υποδέχομαι μία – μία και να τις βλέπω να απλώνουν τα σύνεργά τους ωσάν χειρούργοι που ετοιμάζονται για μια σημαντική επέμβαση. Πιστόλι σιλικόνης και κουμπιά η Άννα, μαρκαδοράκια και χαρτί η Ελπίδα, ψαλίδια, χαρτιά και κόλλα  η Dorothee, χρωματιστά στυλό και μολύβια η Ιφιγένεια, τελάρο κεντήματος, κλωστή και βελόνα η Μαρία, κοπίδι, υφάσματα και χαρτόνια η Χριστίνα.

Δεύτερον, το κέφι και η τόσο όμορφη, παρεΐστικη ατμόσφαιρα που επικρατούσε με έκαναν να ζηλεύω που μπαινόβγαινα και δεν μπορούσαν να καθίσω να το απολαύσω κανονικά.

dreamteam
Η Μαρία με τον περίτεχνα “κεντημένο” κατάλογο, η Ντοροτέ με κολάζ από παλιά περιοδικά και ένα κουμπί, η Ελπίδα με ένα φυτικό, διακοσμητικό μοτίβο σε κραφτ χαρτί, η Χριστίνα με mixed media τεχνική και τιμώμενο προσωπο την Κουμπόγατα και η Ιφιγένεια με μια πιστή ζωγραφίκή αποτύπωση του εργαστηρίου με στυλό.

Το αποτέλεσμα ήταν πέντε μοναδικά έργα με τη σφραγίδα της κάθε δημιουργού που στη συνέχεια τα επεξεργάστηκε με πολλή έμπνευση μια άλλη πολύ καλή και ταλαντούχα φίλη, η Νάνσυ και έστησε πέντε τιμοκαταλόγους -κόσμημα για το Κουμπί.

karfitsakia kai buffet
Ο μικρός μπουφές και τα αναμνηστικά, προσωποποιημένα καρφιτσάκια

Το πόσο πολύ ευχαριστώ -γι αυτό και για πολλά άλλα- την υπέροχη αυτή dream team -όπως μου αρέσει να τις αποκαλώ, δεν είναι εύκολο να το εκφράσω. Εκείνη την ημέρα προσπάθησα συμβολικά να το δείξω και με αυτά τα χειροποίητα καρφιτσάκια που ετοίμασα για την καθεμία ξεχωριστά, ελπίζοντας να τις ταιριάζει και να τις εκφράζει.

μενου εσωτερ
Οι νέοι, υπέροχοι κατάλογοι έξω και μέσα.

Πολύ σύντομα τα πρωτότυπα έργα θα στολίζουν το χώρο του Κουμπιού κι εγώ ήδη αναζητώ αφορμή για επόμενο ανάλογο κάλεσμα γιατί, εκτός του ότι οι παρέες γράφουν ιστορία, τα πιο ωραία πράγματα γίνονται γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι.

 

 

Η ζωή είναι ωραία

Η ζωή είναι ωραία! το είπε και το έδειξε τόσο καλά ο  Roberto Benini στην ομώνυμη ταινία με την υπερβολική ίσως αλλά τόσο καθηλωτική επινόηση πως η ζωή μπορεί να είναι συναρπαστική και όμορφη ακόμη και σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η ζωή είναι ωραία αν και το ξεχνάμε συνεχώς, μιζεριάζουμε, ζοριζόμαστε, θυμώνουμε, δυστυχούμε με τα δεκάδες πράγματα που μας συμβαίνουν κάθε μέρα, είτε αναμενόμενα είτε απρόοπτα και επιδιώκουν να μας πείσουν για το αντίθετο: πως η ζωή είναι ένας καθημερινός γολγοθάς και το να βγάζεις την κάθε μέρα θέλει κότσια και πολλή προσπάθεια.

Είναι κι έτσι, κι εγώ η ίδια δεν είμαι το πρότυπο της εγκαρτέρησης και της θετικής ενέργειας και διάθεσης. Αλλά είναι μερικές φορές που με κατακλύζει αυτή η αίσθηση πως η ζωή είναι ωραία.

Όλως περιέργως δεν είναι συνήθως όταν διασκεδάζω, ή όταν είμαι με ανθρώπους που αγαπώ ή όταν κάνω κάτι ιδιαίτερο, ταξιδεύω, βιώνω κάτι ξεχωριστό ή έχω μια επιτυχία. Όχι ότι δεν εκτιμώ αυτές τις στιγμές, αλλά η “τσιμπιά” αυτή που με κάνει να εκτιμώ το δώρο της ζωής έρχεται τακτικά κάτι πρωινά στην κουζινούλα μου, όταν μόνη στο ήσυχο σπίτι ετοιμάζω το λιτό πρωινό μου με τη ρόμπα και τις χουχουλιάρικες κάλτσες μου και δίνω στον εαυτό μου αυτά τα πολύτιμα 30 λεπτά για να ξεκινήσει η μέρα απαλά, ήσυχα, μοναχικά αλλά τόσο ουσιαστικά.

η ζωή είναι ωραία κολαζ
μικρές, καθημερινές , πολύτιμες στιγμές

Είναι αυτές οι στιγμές που όλα είναι πολύτιμα. Που με εμπνέουν και με συγκινούν οι πιο μικρές λεπτομέρειες. Η μυρωδιά του καφέ, το παλιό μωσαϊκό, τα γλαστράκια στο μπαλκόνι, το παιδικό φλιτζανάκι που πίνω τον ελληνικό μου ενίοτε.

Πρέπει να σας πω για αυτό το φλιτζανάκι. Ήταν στην πραγματικότητα το παιδικό μου σερβίτσιο, φλιτζανάκι και πιατάκι και υπήρχε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εννοείται πως στη δεκαετία του 70 ακόμα και τα παιδικά σερβίτσια ήταν πορσελάνινα και περίτεχνα, απλά είχαν “παιδικές” ζωγραφιές.

φλιτζανάκι.png
οι ζωγραφιές στο παιδικό φλιτζανάκι

Το συγκεκριμένο είχε και μια φράση -παραίνεση στο πιατάκι του, γραμμένη με χρυσά γράμματα -και λέω “είχε” γιατί δυστυχώς το πιατάκι μάλλον έσπασε κάποια στιγμή. Η φράση έγραφε: “Μπέμπα, να πίνεις το γαλατάκι σου για να μεγαλώσεις και να γίνεις καλό κοριστάκι”. Όχι, δεν το έγραψα εγώ λάθος, αλλά ο καλλιτέχνης που έφτιαξε το σερβίτσιο.

Προφανώς ο άνθρωπος από την πολλή προσήλωση να κάνει καλή δουλειά, την έπαθε κι έκανε αυτόν τον μικρό αναγραμματισμό και το κοριτσάκι έγινε κοριστάκι. Θυμάμαι τη μαμά μου να μου το επισημαίνει σαν ένα μικρό αστείο κι εγώ να απορώ πως ένα τέτοιο λάθος αφέθηκε να κυκλοφορήσει στο εμπόριο. Δεν τον μάλωσαν αυτόν τον απρόσεκτο κύριο;!

Αυτό το τρυφερό λάθος, με τα χρόνια το συγχώρησα και το αγάπησα γιατί έγινε το σύμβολο της αποδοχής. Τα λάθη δεν ασχημαίνουν τη ζωή, οι δυσκολίες δεν μειώνουν την ομορφιά της και τα κοριστάκια όλου του κόσμου θα μεγαλώσουν πολύ καλύτερα αν αποδεχτούν πως οι πορσελάνες σπάνε όσο κι αν προσέξουμε και πως τα λάθη γίνονται ακόμα κι αν κάνουμε το παν για να τα αποφύγουμε. Οπότε δεν έχουμε παρά να τα αγαπήσουμε και να πάμε παρακάτω.

Όλα αυτά δεν έχουν ίσως καμία σχέση με το Κουμπί (αν και εκεί σπάμε πολλά φλιτζανάκια κι εγώ που τους έχω αδυναμία κλαίω και νευριάζω) -είναι απλά ένας τρόπος να σας πω:

Καλά Χριστούγεννα

και λέγοντας καλά δεν εννοώ απαραίτητα φαντασμαγορικά, γλεντζέδικα, πλούσια σε δώρα και εδέσματα αλλά και ήσυχα, προσωπικά, συγκινητικά, αληθινά ή…

όπως αλλιώς τα έχετε ανάγκη!

 

Life is beautiful, as Roberto Benini showed so eloquently, and this fact hits me often during small, everyday, rituals when I have the chance to devote to myself 30 minutes of calm, pretty, inspiring thoughts based on little details as this porcelain cup of my child hood. Its saucer had a misspelled quote that as a child made me wonder how such a mistake was allowed,  but now I see it as a symbol of acceptance that mistakes and hard times do not make life less beautiful.

And that is just another way to wish you all a Merry Christmas

Η έμπνευση και πού να την αναζητήσεις

Για τον “συστηματικό” χειροτέχνη η αναζήτηση θέματος, ιδέας ή αλλιώς, η έμπνευση γίνεται συχνά πονοκέφαλος. Ειδικά όταν αποζητά η δουλεία σου να χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και κάποια αυθεντικότητα. Θα μου πείτε οι δυο λέξεις αυτές, όπως και η έμπνευση εξάλλου, την εποχή του pinterest και γενικότερα του internet, ηχούν μάλλον παράξενες ή και περιττές.

Αν και γενικά είμαι μάλλον παραδοσιακός τύπος, έχω φυσικά υποκύψει κι εγώ στη γοητεία αυτού του καταπληκτικού μέσου.  Όσο όμως βολική βρίσκω τη λύση του να βουτάω στις άπειρες εικόνες του υπολογιστή ή του κινητού για ώρες και να βρίσκω ιδέες και λύσεις για το κάθε τι, άλλο τόσο μοναδική θεωρώ τη διαδικασία της έμπνευσης που σε “χτυπάει” από άλλες διαδρομές, πιο κλασσικές αλλά και πιο αναπάντεχες, καθώς δεν σου σερβίρουν την ιδέα κατευθείαν στο πιάτο.

Δεν θα θίξω καν το θέμα της αντιγραφής, των πνευματικών δικαιωμάτων κλπ. Πονεμένη ιστορία και πολύ θολό τοπίο. Κατακλυζόμαστε καθημερινά από τόσες εικόνες που είναι σχεδόν αδύνατο καμιά φορά κι εμείς οι ίδιοι να ξέρουμε κατά πόσο η ιδέα μας είναι “πρωτότυπη”. Όταν όμως γνωρίζουμε κάποιες πηγές και κάποιους δρόμους μέσα από τους οποίους μπορούμε να κινητοποιήσουμε το μυαλό και τη φαντασία μας να δουλέψουν δημιουργικά, η έμπνευση μάς χτυπά την πόρτα, τα πράγματα ρέουν πιο εύκολα, και μπορούν να μας οδηγήσουν σε αποτελέσματα εντυπωσιακά και όντως μοναδικά.

Έχω κάποια τέτοια “συρταράκια” έμπνευσης λοιπόν, στα οποία συχνά καταφεύγω όταν θέλω να φτιάξω κάτι ιδιαίτερο. Εδώ θα αναφερθώ στα δύο πιο αγαπημένα, αλλά πριν θα σας πω ένα μυστικό που μπορεί να είναι και κοινό, αλλά για μένα πολύ αποτελεσματικό. Μπορεί να έχεις δει κάτι κάπου, που σαν εικόνα, σαν αποτέλεσμα, σου αρέσει πολύ. Μπορείς απλά βέβαια να το αντιγράψεις “ξεδιάντροπα” ή να του αλλάξεις λίγο το χρώμα, το μέγεθος κ.ο.κ. οπότε να νιώθεις λιγότερη “ντροπή”. Αν όμως το φτιάξεις με ένα τελείως διαφορετικό υλικό; οι απαιτήσεις του κάθε υλικού είναι τόσο διαφορετικές που αναγκαστικά παραλλάσσουν το αποτέλεσμα αρκετά κι επίσης σε ωθούν θέλοντας και μη σε απλουστεύσεις (ή το αντίθετο), άλλες εκδοχές και αυτοσχεδιασμούς!

Πρώτη, λοιπόν, πηγή έμπνευσης: Αγαπημένοι καλλιτέχνες.

Είναι κάποιοι καλλιτέχνες, κυρίως ζωγράφοι ή γλύπτες, που, με το που βλέπω έργα τους, κατευθείαν σκέφτομαι: τι ωραίο που θα ήταν αυτό σε κόσμημα ή πόσο θα μου άρεσε να φτιάξω αυτό τον πίνακα με ύφασμα!

Εγγυημένη επιτυχία για παράδειγμα τα έργα του Αυστριακού ζωγράφου-αρχιτέκτονα-οραματιστή F. Hundertwasser. Έργα του, και γενικά το στυλ του – οι ομόκεντροι κύκλοι, τα έντονα χρώματα, τα naif κτήρια- μου έχουν δώσει ιδέες για πολλές δημιουργίες, κυρίως δουλεμένες με ύφασμα όπως το τσαντάκι της φωτογραφίας.

Η τέχνη φυσικά μάς εμπνέει και μάς διδάσκει με πάρα πολλούς τρόπους μέσω της φόρμας, των χρωματικών συνδυασμών, των μεγεθών, της υφής των υλικών. Και πλέον στην τέχνη μπορούμε να έχουμε πρόσβαση και μέσω του υπολογιστή μας εάν υπάρχει δυσκολία να βλέπουμε εκθέσεις και μουσεία. Ξεκινήστε απλά ένα φάκελο, στον οποίο αποθηκεύετε έργα ζωγραφικά ή γλυπτά ή ο,τιδήποτε άλλο νομίζετε μπορεί να γίνει έμπνευση για κάποια δική σας δημιουργία.

Στην περίπτωση με το τσαντάκι, τα κτήρια είναι εμπνευσμένα από την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική  του Hundertwasser και έχουν δημιουργηθεί με υφάσματα που έχουν απλικαριστεί σε μια επίσης υφασμάτινη βάση.

hundert pouch
Τα κτήρια του Hundertwasser με τα έντονα χρώματα και το παιδικό στυλ απόδοσης έδωσαν την ιδέα για τη διακόσμηση αυτού του υφασμάτινου νεσεσέρ.

Οι ομόκεντροι κύκλοι με τους οποίους ο Hundertwasser αγαπούσε να αποδίδει δέντρα και λουλούδια, είναι επίσης ένα αγαπημένο μοτίβο που το χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά σε κοσμήματα, αξεσουάρ κ.ά. όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από την αρχική φωτογραφία.

Δεύτερο αγαπημένο “συρταράκι” έμπνευσης: τα εικονογραφημένα παραμύθια.

Εδώ θα σας εξομολογηθώ ένα ακόμη μυστικό: Κατά ένα ποσοστό, ο επιτυχημένος συνδυασμός χρωμάτων που βλέπετε -όσοι/ες έχετε έρθει- στο Κουμπί οφείλεται σε μια ζωγραφιά της εξαιρετικής Γαλλίδας εικονογράφου Rebecca Dautremer .

Όταν σκεφτόμουν την ατμόσφαιρα που ήθελα να αναδύει ο χώρος του Κουμπιού μού ήρθε στο μυαλό μια ζωγραφιά από την εικονογράφησή της για την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Αν παρατηρήσετε και συγκρίνετε προσεκτικά, θα δείτε ότι τα βασικά χρώματα είναι τα ίδια: Το ανοιχτό οινοπνευματί στους τοίχους, το πετρόλ στα κουφώματα του Κουμπιού είναι αυτό του επίπλου της εικόνας, τα δάπεδα έχουν επίσης τον ίδιο χρωματικό συνδυασμό ώχρας-μπορντώ και τέλος υπάρχει ακόμα και η πορτοκαλί πινελιά της καμινάδας σε κάποια σημεία του χώρου!

koumpi dautremer
Μπορείτε να διακρίνετε μέσα στο χώρο του Κουμπιού τις χρωματικές  “αναφορές” στη ζωγραφιά της αγαπημένης Rebecca Dautremer ;

Πολλές από τις εικόνες που βρίσκουμε σε παραμύθια και γενικότερα  σε παιδικά βιβλία χαρακτηρίζονται από αφαιρετικότητα και έντονες, πλακάτες επιφάνειες που μπορούν σχετικά εύκολα να μας καθοδηγήσουν για να τις αποδώσουμε με άλλα υλικά. Παράδειγμα οι εικόνες της Beatrice Alemagna που πραγματικά με προκαλούσαν να τις αποδώσω σε ύφασμα, όπερ και εγένετο σε 2 περιπτώσεις: την εικόνα με τη μαμά και την κόρη που έγινε με ύφασμα σε μεγάλη διάσταση και τα παιδάκια του εξωφύλλου που έγιναν χαριτωμένα καρφιτσάκια και θέμα εργαστηρίου στο Κουμπί.

Πιστέψτε με, τα παιδικά βιβλία είναι γενικότερα ένας θησαυρός με τις όμορφες εικόνες, τα τρυφερά κείμενα, τη φαντασία και τα όμορφα μηνύματα που τα κατακλύζουν, μπορούν να μας εμπνεύσουν με πολλούς τρόπους.

faces allemagna
Προφανώς η εικονογράφος έχει εμπνευστεί στο συγκεκριμένο βιβλίο από τα ντεσέν υφασμάτων για να ζωγραφίσει τα παιδιά του εξωφύλλου -μπορεί να έχει χρησιμοποιήσει και σκαναρισμένες εικόνες υφασμάτων- και μεις με τη σειρά μας κλείνουμε τον κύκλο της έμπνευσης αποδίδοντας τις ζωγραφιές της με ύφασμα.

Φυσικά την έμπνευση μπορείς να τη βρεις σε πολλά άλλα μέρη, καθημερινά γύρω σου, αρκεί να έχεις χρόνο να κοιτάξεις, να αφουγκραστείς, να νιώσεις. Και η έμπνευση είναι σημαντική όχι μόνο για να δημιουργείς αλλά για να ζεις δημιουργικά και να απολαμβάνεις την κάθε μέρα, ε, κι αν η κάθε μέρα είναι κομμάτι δύσκολο, έστω 2-3 φορές την εβδομάδα!

μαμα και κόρη πατσγουωρκ
Μια τόσο τρυφερή εικόνα πραγματικά σε προκαλεί να τη ζωντανέψεις με όμορφα υφάσματα, βελόνα και κλωστή (και τη βοήθεια της ραπτομηχανής για να λέμε την αλήθεια…)

This article is about discovering your own paths of inspiration instead of just searching internet for ideas you can copy. I suggest two of my favourite sources of inspiration, Art and illustrated children’s books and give some examples through photographs.